Które miasto jest położone bardziej na północ (czyli leży pod większą szerokością geograficzną):
Londyn czy Warszawa? (zobacz rozwiązanie)

11.09.2006 © żyjący na ziemi
poleć stronę znajomym

P.S.:

Rozwiązanie zagadki polskiej: pierwszy tekst pochodzi z roku 1953, jest to fragment Dzienników Witolda Gombrowicza. Drugi tekst, autorstwa Stefana Kisielewskiego, pochodzi sprzed wojny, ale jest to informacja niezweryfikowana - może ktoś wie, jakiej większej całości jest to fragment? Myślę, że oba teksty zachowują nadal swoją aktualność.
O ile z Dzienników Gombrowicza na razie z trudem zmęczyłem pierwszy tom, to na Dzienniki Kisielewskiego poświęcałem nawet sen – już dawno lektura mnie tak nie wciągnęła. Jest to piękny i wyjątkowy przykład życia jednostki w systemie totalitarnym (Polska 1968-1981), której dzięki inteligencji i zdroworozsądkowemu patrzeniu na świat, udaje się zachować wewnętrzną niezależność od narzucającego się zewsząd absurdu, zakłamania i głupoty. Całość podana prosto, z humorem i typową dla Kisiela mieszkanką złośliwej łagodności. Dla zachęty kilka cytatów:

1969

9 czerwca

(...) U nas wolności nie ma, tylko idealny polityczny zamordyzm (to jedno jest tu idealne), wobec czego po wiek wieków oglądać będziemy łyse pały naszych „wodzów" i wysłuchiwać ich zawsze jednakowych ględzeń lub też oglądać z namaszczeniem, jak oni głosują sami na siebie (nasza prasa i telewizja uznały, nie wiedzieć dlaczego, akt ten za najbardziej reprezentatywny i propagandowy, toteż oglądamy go nieustannie). (...)

28 czerwca

Wczoraj oglądałem w telewizji otwarcie Sejmu - coś wręcz przerażającego: od czasu, gdy ja byłem posłem, drętwość tego widowiska posunęła się naprzód, ku swej „doskonałości" w sposób porostu niewyobrażalny. Jakby marionetki poruszane sznurkiem, wszystko wyreżyserowane, bez cienia autentyzmu, w dodatku marionetki tak już zmęczone, a z drugiej strony tak pewne, że inny byt niż marionetkowy jest zgoła niemożliwy, iż w rezultacie nie zadają sobie w ogóle trudu, aby upozorować choćby autentyczność całej operacji. Ten sam jąkający się głupi Wycech, „marszałek" od siedmiu boleści, ze swoim automatycznym: „sprzeciwu nie słyszę", „czy są inne kandydatury? - nie ma", „kto jest przeciw? - nie ma", „kto się wstrzymał? — nikt" i tak w nieskończoność, bo wszystkich oczywiście, całą Radę Państwa, prezydium Sejmu (wicemarszałkowie jak od lat: Kliszko i Wende) wybrano jednomyślnie, nawet bydlaka Ozgę, przeciw któremu powinien przecież głosować choćby Stach, którego ten pijak obrażał w marcu 1968 ile wlezie, jak i zresztą nas wszystkich. Tymczasem nic — wieczorem byli u mnie Myślik i Kozioł [Krzysztof Kozłowski], ten drugi okropnie całym widowiskiem zgnębiony. Mnie przeraża umysłowość ludzi, którzy taką hecę puszczają w telewizji, nie zdając sobie sprawy, jak śmieszne i odrażające wrażenie wywołać może taki „Sejm niemy".

Stefan Kisielewski (1911-1991)