Pan Bóg, kiedy stwarzał cały świat, postanowił stworzyć różne państwa, żeby ludzie nie byli jednakowi. Stworzył kontynenty, potem kraje i takie tam. Na sam koniec spojrzał na to wszystko i zachwycony swoim dziełem, postanowił stworzyć jeden, mały kraik, który będzie najpiękniejszy i najbogatszy. Dał mu, więc góry, jeziora, śnieg i rzeki. Ogólne bogactwo i przepiękne, małe krainy i nazwał go Szwajcarią. I tak zadowolony poszedł spać. A gdy obudził się następnego dnia, poczuł, że trochę to nieuczciwe, że jeden taki brylancik i że inne kraje na pewno będą zazdrościć i może mieć przez to później kłopoty. Więc dla równowagi stworzył Szwajcarów. ^*

      Jakoś długo nie mogłem się zabrać za pisanie tego raportu. Po pierwsze, bo nie lubię narzekać, po drugie, bo nie mam do tego specjalnych powodów, więc po trzecie, bo trudniej pisze mi się o zasłyszanych opiniach, niż o swoich własnych. Ale żeby nie było na mnie, że ktoś, zachęcony lekturą tych raportów, wyemigrował do Szwajcarii, a potem się rozczarował, "bo nie ostrzegałem", spróbuję wymienić, co, według mojej wiedzy, nie podoba się znajomym obcokrajowcom w tym alpejskim kraju:

1) zamkniętość i "nieimprezowość" Szwajcarów,
2) donoszenie na policję,
3) "bezduszne" przestrzeganie reguł porządkowych, zwłaszcza ciszy nocnej,

4) wysokie koszty życia, w tym wiele różnorakich, administracyjnych opłat dodatkowych,

5) asekuranctwo w robieniu biznesu,
6) nagminne palenie papierosów w miejscach publicznych,
7) niski przeciętny poziom wykształcenia i inteligencji Szwajcarów, ^**

8) brak więzi rodzinnych, 
9) alkoholizm,
10) wysoki wskaźnik samobójstw. ^***

    Ja mam to szczęście lub nieszczęście, że mój kontakt ze Szwajcarami jest dość mocno ograniczony. Nie przeżyłem jeszcze w Szwajcarii jednego całego roku. W mojej kamienicy mieszka dużo obcokrajowców. Pracuję w firmie amerykańskiej, o charakterze międzynarodowym, w której kontaktuje się w zasadzie tylko z jednym Szwajcarem, w dodatku dość nietypowym, bo wielkim fanem Europy Wschodniej. Poza tym spotykam Szwajcarów w tzw. normalnym życiu (robiąc zakupy, korzystając z różnych usług itp.) oraz na kursach hiszpańskiego i niemieckiego. Słowem mam za mało danych, żeby weryfikować punkty typu nr. 7-10 czy 5, a tym bardziej robić z nich osobisty problem, zwłaszcza, że moje doświadczenia, z kontaktów, które mam, są bardzo pozytywne. Ale nie o tym miałem pisać.

     Co do punktu nr. 1, z jednej rzeczy na pewno trzeba sobie zdać sprawę: Szwajcarzy pod względem mentalności na pewno nie są żywiołowymi Hiszpanami czy Polakami "o słowiańskiej duszy". Moja koleżanka Polka, która wyszła za mąż za Szwajcara, tłumaczyła mi, że za tym szwajcarskim dystansem stoi przede wszystkim niechęć narzucania się, i mimo, że to ciężkie, ze Szwajcarem można się zaprzyjaźnić. Ale fakt faktem, np. na moim kursie hiszpańskiego, dużo łatwiej rozmawia mi się z półkrwi Szwajcarką-Hiszpanką niż z rodowitymi Szwajcarkami. Zamkniętość można też czasem odczuć przy próbie wynajęcia mieszkania: niektóre lokalizacje dostępne są np. tylko dla posiadaczy permitu typu C. Choć jak tłumaczył mi mój pracodawca, takie restrykcje są nielegalne i można łatwo je zaskarżyć.

    Z drugiej strony, mając na uwadze punkty nr. 3 i 2, czy warto na siłę pchać się tam, gdzie nas nie chcą? Bo np. z nękaniem przez sąsiadów za złamanie ciszy nocnej to rzeczywiście problem możemy mieć raczej tylko w domu typowo szwajcarskim niż w dzielnicy imigrantów. I samo rozumienie, co jest ciszą nocną będzie też inne. Przykładowo w mojej kamienicy, która jest taka pół na pół szwajcarsko-imigracyjna, po godzinie 21-ej nie można robić już większych hałasów, a po 22-iej nie można spuszczać większej ilości wody, a więc nie można np. sobie robić wanny (prysznic przechodzi). Warto zapewne przed decyzją o wynajmie sprawdzić obowiązujący regulamin. Z perspektywy mieszkania w dwóch różnych miejscach w Szwajcarii mogę powiedzieć, że wolę szwajcarską restrykcyjną ciszę nocną, niż chilijskie piątkowo-sobotnie imprezy do 2 nad ranem na balkonach, przy których człowiek czasami zastanawia się nad zgłoszeniem na policję (oczywiście żartuję, w takich sytuacjach raczej używam zatyczek do uszu). A'propos donoszenia... osobiście mnie to nie spotkało, mogę więc tylko powiedzieć, że nie jest to ze strony Szwajcarów przejaw złośliwości, ale wypełnienie obowiązku - ochrona przed nieuczciwością w kraju, w którym poziom uczciwości jest bardzo wysoki. Nie gloryfikuję, nie potępiam, próbuję zrozumieć.
     Odnośnie kosztów życia, to na pewno są duże, ale z drugiej strony poziom pensji jest jednym z najwyższych w Europie. Oczywiście wszystko też zależy od zawodu, stanowiska, od tego kogo ma się na utrzymaniu itd. Sumarycznie zawsze w porównaniu do Polski, za podobną pracę, nawet jeśli nie otrzymamy tutaj więcej towarów i usług, to na pewno będą one dużo lepszej jakości. Co do opłat dodatkowych, owszem istnieją (np. koszt 25 CHF za zmianę adresu zamieszkania w permicie), ale nie odbieram ich jako szczególnie dokuczliwych, ani szczególnie relatywnie droższych niż polskie opłaty administracyjne. No, może jedna opłata mi się nie podoba, ale nie ze względu na jej wysokość (450 CHF rocznie), ale na niesprawiedliwość: w szwajcarskiej interpretacji prawnej posiadacz stałego łącza internetowego musi płacić abonament RTV, bo jest w stanie odbierać programy radia i telewizji przez sieć, nawet, jeśli faktycznie z tego nie korzysta.

pozdrawiam,

Krzysiek
poleć stronę znajomym