czyli Rapport suisse numéro 1
Szwajcaria, 2005 

Po tygodniowym luzowaniu mózgu na hiszpańskim piasku, w środę bardzo wcześnie rano przekroczyłem pociągiem granicę Szwajcarii. Pierwszy rzut oka za okno przypomniał mi poznane już 7 lat temu cechy charakterystyczne tego kraju: Alpy, jeziora, zieleń, czystość, spokój, porządek, harmonia. W podróży w nocy z wrażenia nie zmrużyłem oka i trochę obawiałem się jak będzie wyglądać mój dzień pracy, do której od razu z dworca we francuskojęzycznym Fryburgu zabrał mnie Lechu. Na szczęście okazało się, że szefowie przez moje pierwsze dwa dni byli na delegacji, więc mogłem spokojnie wdrażać się w nową rzeczywistość na wpół śpiący.

Firma nie jest duża, zatrudnia kilkanaście osób, ale przestrzeni biurowej jest naprawdę dużo, i duże są biurka, i łazienka jest urządzona jak w domu, i w kuchni jest ekspres ciśnieniowy, i 6 rodzajów kawy, i 10 gatunków herbaty, i tak w ogóle wszystko jest w standardzie bogatego, rozwiniętego kraju, który dodatkowo nigdy nie miał okazji być tak naprawdę biedny czy zniszczony. To się po prostu wszędzie czuje i to chyba jest przyczyną tego panującego tutaj wszędzie spokoju (nikt się nie spieszy). A z mojego okna przy biurku mam widok na góry. Dzień pracy trwa 8 godzin. Czasami może się zdarzyć konieczność pracy w nadgodzinach, które są płatne dopiero powyżej 3 godzin w tygodniu. O pracy w weekendy nikt tu nie słyszał. W południe wychodzi się na lunch (wyjście jest nieobowiązkowe i nie jest wliczane do czasu pracy) do pobliskiej taniej samoobsługowej restauracyjki. Różnorodność dań i estetyka wnętrza zachwyca i wcale nie powala ceną (w porównaniu z zarobkami jedzenie tutaj jest tańsze niż w Polsce).

Nasze dwupokojowe mieszkanie w bloku, które Lechu wynajął specjalnie przed moim przyjazdem w dzielnicy imigrantów znajduje się tuż przy wschodniej granicy miasta i też jest w bardzo wysokim standardzie. Dodatkowo całe osiedle tonie w zieleni, jest dużo ogromnych drzew (liściastych i iglastych). Z lodżii mamy przestronny widok na zachody słońca. W pierwszy dzień zaraz po przyjściu z pracy udaliśmy się na krótki spacer po okolicy. W odległości 5-ciu minut drogi od domu natknęliśmy się na stada pasących się na łąkach krów i owiec, no i oczywiście na Alpy. Widoki są naprawdę oszałamiające. W drodze powrotnej klucząc po uliczkach naszego osiedla i pozdrawiając mieszkańców (tak, tutaj nieznajomi ludzie mówią sobie dzień dobry) natknąłem się na coś, co już do końca powaliło mnie na łopatki: przez nasze osiedle przebiega Chamin de St. Jacques czyli nic innego jak droga do Santiago de Compostela w Hiszpanii (Camino de Santiago), na której byłem rok temu. Kończę, bo na razie nie mam już w sobie miejsca na więcej pierwszych pozytywnych wrażeń. Zapraszam na zdjęcia i czekoladki.

pozdrawiam,
Krzysiek
poleć stronę znajomym