Wiecznie podchmielony pracownik hotelu, którego głupie teksty ignorowałem od
pierwszego dnia pobytu zaskakuje mnie, pytając czy nie pomóc mi zanieść te
rzeczy na postój taksówek. Jestem w szoku, bo coś takiego w hotelu spotyka mnie
po raz pierwszy. Oczywiście zgadzam się i dziękując za pomoc przy drzwiach
taksówki słyszę: "Pamiętaj Ramos, może z moją głową nie wszystko jest
w porządku, ale moje serce jest dobre." Po chwili opuszczam miasto
i autostradą, której sieć efektywnie oplata wyspę, mknę w kierunku
międzynarodowego lotniska na samolot do Zurichu, aby stamtąd polecieć już prosto
do rodzinnego Krakowa. W ciemnościach nocy delikatnie świecą pomarańczowe
kontrolki taksówki. Moja wyprawa dobiegła końca...  »